W poprzedniej notatce omówiliśmy etapy przetwarzania aż do post-processingu, pomijając procedurę migracji. W tej notatce przyjrzymy się w szczególności migracji oraz temu, jak nowoczesne i intuicyjne oprogramowanie sprawia, że jest to prosty proces.
Migracja 3D
Migracja to proces, w którym anomalie hiperboliczne są rozkładane na punkty przy użyciu znanej prędkości i algorytmu matematycznego. Obecnie nie jest szeroko stosowany w profilowaniu 2D, ponieważ operatorzy szybko uczą się rozpoznawać kształty hiperboliczne, które zwykle tworzą linie użyteczności publicznej i inne cele.
Naszym zdaniem wartość migracji jest najbardziej widoczna w widokach z góry (C-skany) danych, gdzie cele liniowe i krawędzie rozkładają się poprzecznie w danych niezmigrowanych. Proces ma również potencjał do oczyszczenia asymptot z boków rowów lub innych zakopanych celów, które niekoniecznie są liniowe. Warto zauważyć, że w przeszłości dość często migrowano profile 2D, a następnie stosowano interpolację do przenoszonych sekcji, ale nie o to nam chodzi w prawdziwym przetwarzaniu 3D.
Aby przeprowadzić rygorystyczną migrację, należy znać prędkość fali na całym badanym obszarze. W przypadku danych 2D możliwe jest zastosowanie warstwowego modelu prędkości przed migracją, podczas gdy w dużym zbiorze danych 3D staje się to bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe. Dodajmy do tego, że migracja jest dość czasochłonnym procesem i że nie znamy żadnego oprogramowania, które byłoby w stanie efektywnie obsługiwać zmienne prędkości na dużych obszarach. Powinniśmy więc mieć pewne narzędzia i strategie, aby ten proces był płynny i skuteczny.
Często stosuje się dopasowanie hiperboli do przekrojów 2D w celu oszacowania prędkości lokalnej. Chociaż może to działać dobrze w wielu przypadkach, proponujemy bardziej niezawodną metodę, poprzez testową migrację wybranych przekrojów 2D.
Nowoczesne i interaktywne oprogramowanie pozwoli użytkownikowi wybrać i zwizualizować dowolny wykrój 2D z widoku z góry. Jak pokazano na rycinie 1, widzimy dwie linie przecinające cztery cele liniowe i odpowiadające im radargramy przedstawiające hiperbole. Podczas gdy pierwsze trzy cele można łatwo oszacować za pomocą hiperboli, chociaż bystre oko zauważy różnice w średnicach, czwarty wcale nie wygląda tak czysto. Może to być dach przepustu zamiast rury.
Metoda wykonania
Ponieważ migracja 2D jest wystarczająco szybka, aby umożliwić korzystanie z interaktywnych narzędzi, zapewniamy suwak do zmiany prędkości na radargramach pokazanych na rysunku 1. Następnie dostrajamy prędkość, aby znaleźć ustawienie, które najbardziej kompresuje anomalie. Nie myślimy o tym jako o znalezieniu prawdziwej prędkości w rygorystyczny sposób, ale raczej o jak największym skompresowaniu hiperboli.
Rysunek 2 pokazuje wynik przy ogniskowaniu na celach A i D, gdzie wynikowe prędkości wynoszą odpowiednio 75 m/μs i 84 m/μs. Więc którego użyć? Odchylenie prawie 10 m/μs jest dość znaczące, a prędkość 75 m/μs jest uważana za małą w takim przypadku. Teraz łatwo to sprawdzić, używając suwaka do regulacji prędkości do 84 m/μs, co daje wynik pokazany na rysunku 3. Teraz cel A pokazuje typowe „uśmiechy” charakterystyczne dla zbyt dużej prędkości, podczas gdy drugi cele lepiej się kompresują.
Można zagłębić się w wiele szczegółów dotyczących prawidłowej regulacji prędkości. Na przykład profil nie przecina każdego celu prostopadle. Jednak często trzeba iść na kompromis, który w rzeczywistości nie jest kluczowy, o ile prędkość migracji jest traktowana oddzielnie od prędkości używanej do obliczeń głębokości i zachowana jest świadomość kompromisu.
Rysunek 4 pokazuje wynik migracji 3D z prędkością ustawioną na 80 m/μs, a cele ładnie się kompresują, niezależnie od ich kierunku. To ostatnie jest siłą migracji w prawdziwym 3D, opartej na właściwych odstępach między kanałami, dobrym pozycjonowaniu i praktycznym oprogramowaniu zdolnym do łączenia/bindowania danych w objętość 3D.
Na wynos
W aplikacjach 3D procedura migracji wyróżnia się, jeśli chodzi o wizualizację celów w widoku z góry, ponieważ podczas pracy z interpretacją jest to widok najczęściej używany. Do prawidłowego zastosowania nie jest wymagana głęboka wiedza specjalistyczna, ponieważ nowoczesne, interaktywne oprogramowanie sprawia, że proces jest szybki i intuicyjny. W tym przykładzie nie pokazaliśmy w pełni jego siły, co stanie się bardziej oczywiste, gdy przejdziemy do eksportu AVI i przetwarzania głębokich warstw, a dyskusje te będą kontynuowane w kolejnych notatkach.
